การที่ได้รักนับว่าเป็นประสบการที่ดี

การที่เราได้ห่วงใยคนคนนึ่งนับว่านั้นเหมือนกับว่าได้ทิ้งตัวเองไปแล้ว

เวลาที่เธอยิ้มฉันก็ดีใจ       อยู๋ลึกๆไม่แสดงออกมา

 ไม่ขอให้เธอมารัก        แต่ห่วงใยกันบ้างก็มีความสุขแล้ว

แต่ทำไมกลับกลายเป็นว่าเราไม่สนใจเค้าทั้งทั้งที่เราก็รักเค้าขนาดนี้แล้ว

ถ้าหากเราต้องแยกทางกัน  หัวใจเราคงแหลกเป็นชิ้น

ลมหายใจที่เคยมีอยู่ คงเหลือแต่เพียงลมปากที่ไม่มีชีวิต

จากคนที่อารมณ์ดี อาจเป็นเพียงอดีตเท่านั้น

ชื่อเราไม่ได้ถุกบันทึกไว้ที่ใครสักคน

อยู่เพียงลำพัง

เหลือเพียงอดีตที่เจ็บปวด

ความทรงจำที่เคยมีความสุข ในเวลานั้น

มันจะปวดร้าวในเวลาที่ไม่มีเธอยู่ข้ากัน

ข้อความที่เธอส่งมา

มันเป็นวามทรงจำที่ดี

อ่านแล้วยิ้มได้อยู่คนเดียว(คนบ้า)

แต่ถ้าไม่มีเธอแบ้ว ข้อความนั้นเหมือนเข็มที่ทิ้มแทงเข้าไปในหัวใจ ทำให้เราไม่อยากเห็น ไม่อยากที่จะอ่านมันอีกต่อไป

เวลาเป็นสิ่งไม่ตาย แต่เวลานั้นมันอยู่อย่างโดดเดียว

"เหมือนเรา"

 มีชีวิตในแบบที่มันเป็นอยู่

รักข้างเดียว